... و زنان، بیشترین قربانیان همیشه ی تاریخ بوده اند.
تنها موجوداتی که اسم اعظم عشق را از برند:
زیرا که مادرند.
زیبائی از عشق پدید می آید همان گونه که روز از خورشید.
و ما به دست خودمان ابرهای مسموم می سازیم.
و به دور از چشم خورشید در سایه باران های مسمومش همه چیز را
مغشوش می کنیم.
از عشق برای زنان هوویی ساختیم،
که چشم ها را بر حضور عینی و علمی شان کور کرده است.
و عاصی می شویم و دیوانه.
وقتی عشق را می بینیم که با چادر کج و زنبیل پر از خرت و پرت های نازیبا با مرغ مرده
نفس نفس زنان به خانه می آید.مرغی که با بدبختی به دست آمده است...
واقعیات از تخیلات قوی ترند.
و مکرر تکرار میکنیم که هیچ چیز خیال انگیزتر از خود واقعیت نیست.
پابرهنه به استقبال عشقی بروید که با زنبیل و مرغ مرده می آید و مادران را
در یابید که اگر دیر شود می میرند و بخشی از ما را با خود به زیر گل می برند.
حریم محدود اندیشه های ما همچنان محدود خواهد ماند و ما مرتب تکرار
می شویم باصورت مسئله ای که بر تخته حیات باقی است...
" حسین پناهی"
