به مادرم...

... و زنان، بیشترین قربانیان همیشه ی تاریخ بوده اند.

تنها موجوداتی که اسم اعظم عشق را از برند:

زیرا که مادرند.

زیبائی از عشق پدید می آید همان گونه که روز از خورشید.

و ما به دست خودمان ابرهای مسموم می سازیم.

و به دور از چشم خورشید در سایه باران های مسمومش همه چیز را

مغشوش می کنیم.

از عشق برای زنان هوویی ساختیم،

که چشم ها را بر حضور عینی و علمی شان کور کرده است.

و عاصی می شویم و دیوانه.

وقتی عشق را می بینیم که با چادر کج و زنبیل پر از خرت و پرت های نازیبا با مرغ مرده

نفس نفس زنان به خانه می آید.مرغی که با بدبختی به دست آمده است...

واقعیات از تخیلات قوی ترند.

و مکرر تکرار میکنیم که هیچ چیز خیال انگیزتر از خود واقعیت نیست.

پابرهنه به استقبال عشقی بروید که با زنبیل و مرغ مرده می آید و مادران را

در یابید که اگر دیر شود می میرند و بخشی از ما را با خود به زیر گل می برند.

حریم محدود اندیشه های ما همچنان محدود خواهد ماند و ما مرتب تکرار

 می شویم باصورت مسئله ای که بر تخته حیات باقی است...

                                                                                       " حسین پناهی"

/ 0 نظر / 53 بازدید